Związki żelaza(II)

Tlenek żelaza(II) - FeO - otrzymuje się w postaci czarnego proszku w wyniku termicznego rozkładu szczawianu żelaza(II) w atmosferze beztlenowej. Jest trwały tylko powyżej temperatury 848K. W wyniku studzenia ulega dysproporcjonowaniu z utworzeniem magnetytu:
4FeO -> Fe3O4 + Fe
Szybkość procesu dysproporcjonowania maleje wraz z obniżaniem temperatury, dlatego szybko schłodzony tlenek żelaza(II) jest dość trwały. Sam związek nie jest stechiometryczny; jego wzór można zapisać ogólnie jako: Fe2+1-3xFe3+2xO2-.
Wodorotlenek żelaza(II) - Fe(OH)2 - strąca się w postaci białego osadu po dodaniu do odtlenionego roztworu soli żelaza(II) wodorotlenku sodu. Osad w zetknięciu z powietrzem bardzo szybko ulega utlenieniu, co widać po zmieniającej się barwie od jasnozielonej, szarozielonej, czarnej do czerwonobrunatnej. Ma własności amfoteryczne; rozpuszcza się w kwasach z utworzeniem odpowiednich soli żelaza(II), a z wodorotlenkiem sodu tworzy niebieski - Na4[Fe(OH)6].
Siarczek żelaza(II) - FeS - czarny osad, łatwo rozpuszczalny w kwasach, powstający podczas działania siarczkiem amonu na roztwory soli żelaza(II). Jest związkiem niestechiometrycznym. W przyrodzie występuje ferromagnetyczny minerał - pirotyn.
Dwusiarczek żelaza - FeS2 - piryt i markazyt. Oba minerały tworzą żółte kryształy o metalicznym połysku. Ogrzewane na powietrzu zapalają się tworząc Fe2O3 i SO2 co jest wykorzystywane przy otrzymywaniu kwasu siarkowego. W wilgotnym powietrzu utleniają się do siarczanu żelaza(II). W procesie tym wydzielają się znaczne ilości ciepła.
Chlorek żelaza(II) - eCl2 - bezwodny związek daje się otrzymać w wyniku przepuszczania gazowego chlorowodoru nad ogrzanymi wiórkami żelaza. Powyżej temperatury 1000K daje się go oddestylować z komory reakcyjnej. Bezwodny związek tworzy bezbarwne, płatkowate kryształki. Roztwory wodne otrzymuje się w wyniku reakcji żelaza z kwasem solnym. W wyniku zatężania roztworu wydziela się jasnozielony hydrat FeCl2.4H2O.
Fluorek żelaza(II) - FeF2 - otrzymuje się rozpuszczając żelazo w kwasie fluorowodorowym. Sól nie jest dobrze rozpuszczalna w wodzie i w trakcie zatężania roztworu wydzielają się bezbarwne kryształy FeF2.8H2O. W obecności nadmiaru fluorków litowców powstają fluorożelaziany(II) np. K[FeF3] lub K2[FeF4].
Siarczan żelaza(II) - FeSO4.7H2O - powstaje w wyniku roztwarzania żelaza w kwasie siarkowym. Hydrat zwany jest witriolem żelaza i tworzy bladozielone kryształy. W temperaturze 600K traci całkowicie wodę przechodzą w biały związek bezwodny. Roztwory wodne wykazują odczyn słabo kwaśny w wyniku hydrolizy. Na powietrzu ulega utlenieniu w wyniku czego powstaje mieszanina wodorotlenku żelaza(III) i zasadowego siarczanu żelaza(III). Znajduje zastosowanie do wyrobu atramentu.
Azotan żelaza(II) - Fe(NO3)2 - powstaje w wyniku roztwarzania żelaza w rozcieńczonym (poniżej 5%) roztworze kwasu azotowego. Jest nietrwały i łatwo ulega rozkładowi.
Węglan żelaza(II) - FeCO3 - występuje w przyrodzie jako minerał syderyt. Osad związku wytrącony z roztworów soli żelaza(II) ma barwę białą pod nieobecność powietrza. W obecności powietrza utlenia się z utworzeniem wodorotlenku żelaza(III). W obecności CO2 tworzy się wodorowęglan Fe(HCO3)2.
Szczawian żelaza(II) - FeC2O4 - strąca się z roztworów soli żelaza(II) pod działaniem szczawianów litowców oraz kwasu szczawiowego. Tworzy żółty krystaliczny związek, który ogrzewany bez dostępu powietrza ulega rozkładowi z wydzieleniem tlenku żelaza(II), CO i CO2. W obecności szczawianów litowców tworzą się związki kompleksowe, dobrze rozpuszczalne w wodzie, barwy żółtej. Przykładowo K2[Fe(C2O4)2].2H2O dobrze rozpuszczalny w wodzie, charakteryzujący się własnościami redukującymi.
Heksacyjanożelazian(II) potasu - K4[Fe(CN)6] - żelazocyjanek potasu, powstaje po dodaniu do roztworu soli żelaza(II) cyjanku potasu. Tworzy jasnożółte kryształy. Związek charakteryzuje się dużą trwałością, na tyle dużą, że nie jest toksyczny. Ze stężonych roztworów kwas solny wytrąca biały osad wolnego kwasu - H4[Fe(CN)6]. Kwas w zetknięciu z powietrzem utlenia się z utworzeniem niebieskich produktów. Dodanie do roztworu żelazocyjanku potasu soli żelaza(III) powoduje powstanie ciemnoniebieskiego osadu błękitu pruskiego (berlińskiego):
3[Fe(CN)6]4- + 3Fe2+ -> Fe4[Fe(CN)6]3