Hel

Odkrywca: sir William Ramsay w Londynie i niezależnie od niego P.T. Cleve i N.A. Langer w Uppsala, Szwecja w roku 1895.

Nazwa hel wywodzi się z greckiego helios - słońce

Gaz bezbarwny, bez zapachu, praktycznie niereaktywny. Pod względem rozpowszechnienia we Wszechświecie plasuje się na drugim miejscu po wodorze. Na Ziemi, w atmosferze znajduje się 5 ppm helu, co czyni nieopłacalnym otrzymywanie go z powietrza (całkowitą ilość helu atmosferycznego szacuje się na 400 milionów ton). W większych ilościach spotykany jest w niektórych gazach pochodzenia naturalnego, gdzie jego zawartość dochodzi do 7%. Stąd jest też otrzymywany na skalę przemysłową. Znajduje zastosowanie głownie do napełniania balonów, oraz w mieszaninie z tlenem jako gaz, którym oddychają nurkowie. Biorąc pod uwagę jego niską temperaturę skraplania służy w laboratoriach do prac związanych z niskimi temperaturami. W kosmonautyce stosuje się go do usztywniania konstrukcji rakiet przed startem i jako gaz tłoczący paliwo do silników. W medycynie wykorzystuje się hel jako dodatek do atmosfery podawanej chorym mającym problemy z oddychaniem. Strumień zjonizowanego helu znajduje zastosowanie przy leczeniu guzów i skrzepów. Był stosowany do napełniania żarówek jako gaz ochronny, a także przy produkcji neonów. Hel podczas przepuszczania przez niego wyładowań elektrycznych emituje żółte światło, a zmieszany z rtęcią - niebieskie. Odkrycie świecenia niektórych gazów podczas przepuszczania prze nie prądu elektrycznego zawdzięczamy Georgesowi Claude.

Odkrycie tego pierwiastka nastąpiło po tym jak William Ramsay dowiedział się, że w USA otrzymano z minerału uranowego próbki gazu, uważanego za azot. Po sprawdzeniu jego linii spektralnych stwierdził, że nie są one podobne do linii azotu, a przypominają linie światła słonecznego zaobserwowane przez Pierr`a J. Janssena podczas zaćmienia słońca w 1868 roku. Anglik Joseph N. Lockeyr przypisał to widmo nowemu pierwiastkowi, który nazwał helem. Potwierdzenie tego, iż jest to nowy pierwiastek przypisuje się naukowcom wymienionym powyżej.

Konfiguracja elektronowa 1 s2
Izotopy: zawartość
3He
4He
0,000138%
99,999862%
Elektroujemność 12,3 (absolutna)
Masa atomowa 4,0026
Gęstość [kg×m3] 0.179 (273K)
Temperatura topnienia 1,05K
Temperatura wrzenia 4,2K
Promień atomowy [pm] 120
Energia jonizacji [kJ×mol-1] He->He+
He+ ->He2+
2372
5250,4

Poprzednia Pierwiastki Następna